Twórczość jego miałaby charakter osobisty, a nie społeczny. Z drugiej strony uczony, który by po prostu i tylko nawiązywał, w oparciu o erudycję doskonałą, do dotychczasowego stanu obiektywnej wiedzy naukowej, niczego nie dodając doń na podstawie własnego’ wysiłku badawczego, również źle służyłby nauce. Byłby tylko erudytą: byłby właśnie uczonym w sensie stosowanym do ludzi nauki w czasach dawniejszych. Droga właściwa leży więc i tutaj — podobnie jak w wielu innych sprawach — pośrodku. Jest nią droga oryginalnego wysiłku badawczego, dobrze przystosowanego do dotychczasowego i aktualnego stanu wiedzy, a to znaczy — pośrednio — do literatury przedmiotu. Bo właśnie dotychczasowy stan wiedzy mieści się w tej literaturze. W ujęciu ramowym, czynności poznawania i krytyki literatury przedmiotu są tożsame z czynnościami należytego przystosowywania się do dotychczasowego stanu wiedzy. Co prawda wiele i poważnych trudności mieści się domyślnie w owym „należytym przystosowaniu się”.
